گفته بود می رود جنوب . طرفای بندر .  شب زنگ زده بود  گفت دارد بر می گردد که فردا صبح پیش من است که دلش برایم خیلی تنگ شده است.  صبح فردایش جنازه اش را پیدا می کنن. شمال . جاده هراز. تصادف بدی بوده. جسدش پرت شده بود بیرون . البته بیشترش. دستش ولی جا مانده بود توی ماشین . در دست دختری جوان .

مرضیه جان، آدم که می میرد خیلی چیزها را می فهمد. اینکه هر قطره ی اشکی  بابت چیست. مثلا خود تو. این قطره اشک ت از  شرم بود. این یکی خشم. این یکی هم خشم. این یکی نمک با کمی دلتنگی.

می دانی مرضیه جان ،اینجا اجازه داری از همه اسم های  دنیا فقط یک اسم را به خاطر بسپاری. فقط اسم کسی را که خیلی دوست داشته یی.بقیه را فراموش می کنی .

می دانم که  آنجا هر مردی هر کاری بکند می گویند تقصیر زنش بوده . حتا اگر بمیرد و  جنازه ش را با جنازه یک زن جوان و غریبه پیدا کنند . باز هم  می گویند تقصیر زنش بوده .

باز که داری گریه می کنی.

این قطره اشک ، شرمه این یکی خشمه . این یکی نمک با کمی دلتنگی این  یعنی چرا. این یکی  چرا. این یکی هم چرا....

قرار ما 3شنبه. همان ساعت . همان جا. دست هایت گرم باشد که من سرد سردم . کمی تنگ تر می نشینیم تا دلتنگی هایمان هم جا شوند. وقت مان را با حرف می گذرانیم. بیشترش حرفهای من . کم ترش سکوت تو.

قرار ما 3 شنبه . همان سه شنبه یی که نیامد ...

می خوام به یکی دیگه زنگ بزنم دارم دنبال شمارش می گردم . اشتباهی شماره تو رو می گیرم. به صفحه خیره م .

اینجا کسی نیست . فقط من و گوشی که دارد شماره تو را می گیرد. هیچ کس نیست . هیچ کس . نکنه تو هم باشی. نکنه گوشی رو برداری . نکنه بگی الو. نکنه بگی خوبی عمو.

عمو تو سخت زندگی کردی . چرا اینقدر راحت مردی ؟

جنگ که شروع شد دختربچه یی بود که یک مادر داشت ، یک عروسک و یک خانه.

جنگ که تمام شد زنی بود پیچیده در چادری سیاه ، مادری که بچه ش نه عروسک داشت و نه خانه .

...

من برم یادش می مونه با خودش کلید ببره . نکنه پشت در بمونه. من برم یادش می مونه کفشش رو که واسه تعمیر دادم بره بگیره. من برم یادش می مونه اون قرص آبی ها رو باید روز در میون بخوره . نکنه یادش بره دیگه نخوره. باید همه رو براش بنویسم بزنم رو یخچال.

من رفتنی ام . دکترها گفته اند حداکثر تا آخر این ماه. فکر می کنه نمی دونم  . نمی خوام به جز این فکر کنه .من برم منو یادش می مونه .

ثمین رفتنی ست.دکترها گفته اند حداکثر تا آخر این ماه . خودش نمی داند. می گوید خوب می شوم. نمی خواهم به جز این فکر کند. آخر این ماه که برود همه چیز را با خودش می برد.

نگاهش را،صدایش را، بوسه هایش را... تنها یک ویرانه می گذارد که هر صبح از اتاق خواب می رود آشپزخانه ، چای دم می کند و یادش می رود که نباید دیگر دو فنجان روی میز بگذارد .

اینجا حالمان خوب است

دیگر میان زمین و آسمان سرمان گیج نمی رود
به زودی خاک خواهیم شد
.
.
.
.
.

پس شیش سالگیم کو؟

کیانا شش سالشه...بابا مامانش امسال اسمشو برای کلاس اول نوشتن.تو کلاس کیانا شاگردا همه هفت سالشونه .

کیانا یه روز می یاد خونه و می گه:

" من پنج سالگیمو یادمه ، وقتی کوچولو بودم و می رفتم آمادگی ... خوب حالا هم که هفت سالمه می رم کلاس اول ... مامان پس شیش سالگیم کو؟"

.

.

.

.

.

.

با احترام تقدیم به همه سالهای گم شده...

پایم در زمستان بود ...

قرارهایی برای هشت هشت ...

هشت هشت هفتادو شش .. زنگ تفریح جمع شده بودیم دور هم ... من ،فهیمه ،سیما ،سمیه ، الهام ... و فهیمه برایمان فیلمی را تعریف می کرد که در آن چند دوست قرار گذاشته بودن که سالها بعد در یک روز مشخص همدیگر را ببینند ... گفته بودم بیایید ما هم از این قرارها بگذاریم و  فهیمه گفته بود الکیه ...هیچکدومتون نمی یاین ...بعد همه از هم قول گرفتیم  حتی خدا را قسم خوردیم که یادمان نرود هشت هشت هشتاد دور هم جمع شویم ...ساعت  هشت جلوی سینما  افریقا ...

....

دیروز همکارم گفت : می دونی  چندمه ؟ گفتم آره ، هشت  هشت هشتادو شش و همکارم گفت  ما با بچه های دوره دبیرستان قرار گذاشتیم  همدیگرو ببینیم  هشت هشت هشتادو هشت ...می زنم زیر خنده ، می خندد و با تعجب نگاهم می کند ...می گویم ما هم از این قرارها داشتیم  و لی مال ما هشت هشت هشتاد بود ... درست شش سال پیش ...می پرسه : رفتی ؟؟ می گم نه  ، می گه  بقیه چی ؟ می گم  نه  هیچکی نرفت ...اینو بعد ها فهمیدم

....

راست گفتی فهیمه ...   همه چی الکی بود  ....!!

.....

شاعر ها گاهی شاعرانه می میرند ...شاید تو هم قرار داشتی  هشت هشت ...

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

ومن چقدر ساده ام

که سالهای سال

 در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

وهمچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام...

قیصر امین پور

       بر من می تابید     و     دوست داشتنم     را     روشن     می ساخت .....

عیدتون مبارک ...

رودخانه پائیز....

دوباره مهر شد ...امسال گرمتر خواهم بود و روشنتر.. ...

...

نمی دونم موضوعه مهمی یا نه  اینکه آدم ندونه دقیقا کی بدنیا اومده ...اصلا تو زندگیه آدم تاثیر می ذاره اینکه مامانت هم ندونه تو کی بدنیا اومدی ...؟؟؟؟؟

اگر از من بپرسید کی بدنیا اومدم نمی تونم دقیقا بگم کی ...این بابا بود که تصمیم گرفت من ۱ مهر بدنیا بیام همون روز تو ثبت احوال ...همون موقعی که منتظر بوده تا منو به ثبت برسونه ...همون موقعی که با خودش فکر می کنه آذین اسم لوسیه  چون بعدها حتما منو آذی صدا می زنن ... مامان دوست داشته اسم من آذین باشه ...فکر می کنم شاید اگه اسممو آذین می ذاشتن دیگه این آدم امروز نبودم ... طرز حرف زدنم یا طرز لباس پوشیدنم یا طرز فکر کردنم  حتما فرق می کرده...

...

من یه جایی بین تابستون و پائیز بدنیا اومدم ...با تردیدی بین آذین بودن یا آذر بودن !!

از 6 جلسه کلاس سه جلسه اش را بوده ... پس چرا ندیده بودمش؟؟ ...چرا اورا که آرام در ردیف سوم نشسته بود و نوشته های روی تخته را در دفترش می نوشت ندیده بودم ...حتما باید مثل مژگان دقیقه ایی یک بار سوال می پرسید تا می دیدمش؟؟ ...حتما باید مثل  مینا خوشگل می بود تا متوجه اش می شدم ؟؟...حتما باید مثل عالیه   تمرینهایش را جا می گذاشت تا ببینمش؟؟ ... آخر کلاس، دوستش می گوید :خانم برگه نازنین رو نمی دید؟ ...نازنین !!...به دخترک نگاه می کنم که عینک زده بود و چشمهایش ساکت و غمگین بود ... می پرسم :نازنین ... تو از اول سر همین کلاس بودی ؟؟...آرام می گوید : جلسه قبل و قبلترش غایب بودم ولی سه جلسه اومدم ...می گویم : فقط سه جلسه اومدی !!!چرا اینقدر غیبت داشتی ؟...خیلی نامرتبی !!  من اسمتو از دفترم حذف کردم ... با صدایی که به سختی می شنوم می گوید : خانوم نامرتب نیستم ... مامانم فوت کرده ...خونمون خیلی شلوغه برامون کلی مهمون اومده از شهرستان  ...برای همین نتونستم بیام ...

از اون موقع یه چیزی تو گلوم گیر کرده نازنین ...یه چیزی که نه فرو می ره نه اشک می شه ...  

.......

و گفت : همه چیز اندر دو چیز یافتم . یکی مرا و یکی نه مرا . آنکه مراست  اگر از آن بسیار بگریزم هم سوی من آید و آنکه نه مراست اگر بسی جهد کنم به جهد خویش هر گز در دنیا نیابم .

(تذکرة الاولیا  - ذ کر ابو حازم مکی  )

و پرسیدند: یا شیخ ! دلهای ما خفته است که سخن تو در دلهای ما اثر نمی کند . چه کنیم ؟

گفت : کاشکی خفته بودی که خفته را بجنبانی بیدار گردد. دلهای شما مرده است  که هر چه می جنبانی  بیدار نمی گردد.

نقل است که حسن گفت سخن کودکی در دلم عظیم اثر کرد .  کودکی چراغی می برد  گفتم :از کجا آورده ایی این روشنایی؟بادی در چراغ دمید و گفت : بگوی تا به کجا رفت این روشنایی تا من بگویم که از کجا آوردم .

تذکرة الاولیا  ( ذکر حسن بصری )

بی نشانی مرا نشانم کرد

ا مروزم را در شاه نعمت ا... ولی زیستم :

با من بی نوا چه خواهی کرد حاجتم جز روا چه خواهی کرد

جان غمدیده را چه خواهی کرد درد دل جز دوا چه خواهی کرد

ما نکردیم جز گنه چیزی تو به ما جز عطا چه خواهی کرد

گر تو ما را به جرم ما گیری کرم و لطف را چه خواهی کرد

این دل ریش مستمندان را عاقبت جز شفا چه خواهی کرد

عاشقان آمدند بر خوانت طعمه شان جز لقا چه خواهی کرد

کردگار از کرم عیانم کرد واقف از حال این و آنم کرد

من چو بی نام بی نشان بودم بی نشانی مرا نشانم کرد

به تجلی ظاهر و باطن گاه پیدا و گه نهانم کرد

در دل آمد به جای جان بنشست رحمتی خوش به جای جانم کرد

می خمخانه را به من بخشید ساقی مست عاشقانم کرد

تا شوم رهبر همه رندان رهنمونم به ره روانم کرد

شرح علم بدیع او خواندم این معانی از آن بیانم کرد

نعمت ا... به من عطا فرمود رازق رزق بندگانم کرد

چون ز هستی خود فنا گشتم باقی ملک جاودانم کرد

جام می گر به دست ما برسد پادشاهی به این گدا برسد

لب جام شراب اگر بوسیم خوش نوائی به بی نوا برسد

دردی درد دل اگر نوشیم درد ما را از آن دوا برسد

گر جفا گر وفا رسد ما را خوش بود هر چه از خدا برسد

بحر عشق است و ما در او غرقیم هر که آید به آشنا برسد

من تو را در باد دفن کردم ....

بلند تر از ان حرف می زند که بخواهم خودم را به نشنیدن بزنم . سرم را روی کتابی که می خوانم خم می کنم و با این حال می دانم که چطور چند صندلی آنطرف تر ایستاده و موقع حرف زدن انگشت اشاره اش را روی میز می زند ، عادتش همین است ، وقتی تند تند حرف می زند ، رویم را برنمی گردانم مطمئنم که به من نگاه می کند با آن چشمهای درشت و مشکیش ، می خواهد همه دنیا را متوجه من کند ، من بیشتر خم می شوم روی کتابی که پیش از آمدنش می خواندم ، انگار که اینطور کمتر دیده می شوم . ... مثل همان حشره ایی که روزی چنان به خود پیچیده بود تا کمتر دیده شود
....

حشره بزرگی بود ، چیزی شبیه به سنجاقک ، روزی که دیدمش خاکی رنگ بود با بالهایی نازک ، خیلی خیلی نازک ، که زیر نور می درخشید ، گیر کرده بود به توری و ادامه بدنش را کاملا زیر شکمش جمع کرده بود ، از ترس کنده شدن می ترسم بالهای نازکش را بگیرم ، با انگشت ارام به توری ضربه می زنم شاید خودش را جدا کند ، ولی تو انگار شده ایی جزئی از این صحنه انگار از همیشه اینجا بوده ایی انگار از جایی دور امده ایی تا اینجا بمیری .... مثل دکتر که چند روز بعد از آمدنش مرد ...مثل تو آمده بود که بمیرد...حالا تو اینجایی روی توری فلزی پنجره ایی که باز شده رو به کویری که اخرش معلوم نیست ...باد سردی می وزد و تو خودت را بیشتر جمع می کنی ... پنجره را می بندم ...با ان بالهای نازکت می مانی بین توری و شیشه ...می دانم که می میری...
خوابت را دیدم چند شب بعدش ، نه خواب خودت را ، خواب پیچیده گی ات را که سیاه بود و صبح یاد تو افتاده بودم ...پنجره را که باز کردم تو هنوز آنجا بودی ... پیچیده به خویش اینبار اما کوچکتر ، بالهای نازکت که زیر نور می درخشید دیگر تکان نمی خورد ...آرام جدایت می کنم و با این حال یکی از بالهایت کنده می شود .
تو را و بالت را توی مشتم قایم می کنم و می روم روی پشت بام ، می نشینم همان جایی که هر وقت دلم می گرفت می نشستم ...اینجا را دوست دارم چون باد ، اینجا تند تر می وزد و سردتر ...دستم را باز می کنم اول بالت با باد می رود و بعد خودت ...از جلوی چشمم ناپدید می شوی ...
می دانم که دیگر به زمین نمی افتی ... من تو را در باد دفن کرده بودم ...
...

هنوز دارد همانطور بلند بلند حرف می زند ، حتما منتظر است که برگردم و حتما می خواهد بگوید : ا تو از اون موقع تا حالا اینجا بودی ...!!!
کتابی را که قبل از آمدنش می خواندم ، می بندم ، بی آنکه سرم را برگردانم از اتاق بیرون می روم .